Label volgens het boekje

Al mijn hele leven is het in mijn hoofd een chaos en niemand snapte me.
Mensen dachten dat ik lui was, dat ik mijn hoofdpijnen en nachtmerries veinsde en dat ik niet sociaal was.
Niet alleen mensen in mijn directe omgeving, maar zeker ook de mensen van de ggz.

 

ADHD

Ik kreeg in 2013 te horen dat ik ADHD heb. Hiervoor deed ik meerdere testen en werd mijn moeder geïnterviewd over mijn jeugd.
Tijdens gesprekken met de vele psychologen ging het alleen telkens mis.
Wanneer je de DSM 5 (Diagnostic and Statistical Manuel of Mental Disorders), het boekje waar alle psychische aandoeningen in staan, doorleest zie je dat veel  stoornissen deels op elkaar lijken of overlappen. Wat voor mij heel vervelend was, want dit zorgde voor veel misverstanden. Elke keer weer. Ze begrepen me niet, verdraaiden mijn woorden en hebben dus onder andere mijn huisarts verkeerd ingelicht.
Omdat ze mij niet begrepen stopte ik bij drie therapeuten voortijdig. Ook dit zorgde voor verkeerde voorlichting  aan mijn huisarts.

 

Nog één kans

Toen ik de psychologie toch nog een kans wilde geven, maar vooral omdat ik weer in een zware depressie dreigde te raken, heb ik mijn man meegevraagd. Hij heeft bij elke sessie bij desbetreffende psycholoog gezeten. En gelukkig heeft hij toen zelf gehoord en gezien waar het mis ging. Waar ik bijvoorbeeld vertelde dat ik niet naar feestjes wilde, omdat er teveel prikkels waren en ik het vervelend vond als ik weer eens midden in een gesprek wegliep omdat ik werd afgeleid hoorde zij (net als de drie vorige) dat ik het eng vond om met mensen te praten en niet sociaal was. Maar ik bén wel sociaal, dit kon mijn man gelukkig bevestigen. Het was voor het eerst in jaren dat het niet alleen mijn woord tegen dat van de hulpverlener was. Eindelijk. Wat heb ik daarom gehuild.

Ik had tot dan toe vier psychologen versleten en kwam tot de conclusie dat het mede door hen alleen maar slechter met me was gegaan. Ze hadden me dingen aangepraat en hadden ervoor gezorgd dat ik over mezelf ging twijfelen. Had ik dan toch iets anders? Was ik niet sociaal, niet attent en zelfs manipulatief?! Maar daar herkende ik mezelf helemaal niet in.
Na veel te hebben gelezen, gezocht en gepraat met naasten kwam ik tot de conclusie:
het is echt ADHD en daarbij, misschien ook deels daardoor en omdat ik dus niet de juiste hulp kreeg, had ik in het verleden meerdere depressies.

 

Eindelijk

Ondanks dat het vorig jaar, terwijl er heel dichtbij veel chaos en verdriet was, heel goed met me ging, ben ik toch weer hulp gaan zoeken. Maar dit keer wist ik waar ik naar op zoek moest gaan.
Iemand met verstand van ADHD. Iemand die vrijwel alleen daarmee bezig was.
En ik vond haar. Life-saver wil ik haar niet noemen, maar ze heeft wel echt heel veel voor me gedaan en betekend.
Ze gaf me handvatten, om om te gaan met de chaos in mijn hoofd. Ze legde me uit hoe het brein van iemand met ADHD werkt, of niet werkt. Dat ik ook doelen kan halen, maar dat de weg er naartoe misschien wat hobbeliger is en langer kan duren.

Nu gaat het écht goed met me en heb ik eindelijk, voor het eerst, een traject met een psycholoog afgerond. Wat voelt dit goed. Ik weet wat mijn grenzen zijn en durf deze ook aan te geven in mijn omgeving. En dit blog zorgt voor openheid. Het maakt het voor mij wat makkelijker en hopelijk ook voor jou, nu je dit leest.

17

Laat weten wat je ervan vindt!

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.