creaza-onrustmoment-0847
creaza-onrustmoment-0846

Een gevoel van trots

Eén van de engste gevoelens die ik ken is trots zijn op mezelf. Op één of andere manier heb ik mezelf aangeleerd om alles wat ik doe af te zwakken en af te kraken. Vaak zelfs al voor ik iets heb gedaan. ‘Ik kan het toch niet’ en ‘ik maak toch nooit wat af’ is een gedachte die vaak door mijn hoofd spookt en die ik ook regelmatig uitspreek.

Dat ik heel veel dingen niet afmaak, en heb gemaakt, klopt wel gewoon. Ik heb bijvoorbeeld heel veel schoenen ergens in huis (die ben ik natuurlijk kwijt). Ik ben namelijk een keer begonnen aan tennis, duiken, dansen, hockey en aerobics. Voor al die sporten heb ik schoenen in huis. Ik ben ooit begonnen aan een opleiding dierenverzorger. Dit heb ik twee hoofdstukken gedaan en heb er €2.000 voor betaald. Ik kocht een paard, ging bij de rijvereniging want ik wilde wedstrijden gaan rijden. Dus kocht ik daarvoor alles wat ik nodig had. Inclusief paardentrailer. Ik heb welgeteld één oefenwedstrijd gereden. Een dure hockeystick inclusief het hele clubtenue liggen ook in de kast, want na een paar wedstrijden bleek ik het door mijn concentratieprobleem niet aan te kunnen op het veld. Telkens een gevoel van falen.

Heel langzaam begint het tot me door te dringen dat dit niet komt door de sport, de opleiding of door mijzelf. Het komt door de ADHD/ADD. Het enthousiasme neemt snel af of ik kan me er gewoonweg niet op concentreren. En ik pak veel dingen veel te impulsief (en perfect, vandaar al die schoenen) aan.

En nu het hardlopen. Ik was bij les 10 van het hardloopprogramma Evy. Midden in de vakantie. Totaal geen ritme. Geen structuur. Elke ochtend begint anders en eindigt net zo verrassend. En dat ging mis. Twee keer heb ik les 10 niet afgemaakt. Ik gaf op want ik was in paniek. Buiten adem. Verzuurde spieren. Ik kon nog maar één ding; naar huis.

Thuis gaf ik alleen maar mezelf de schuld. Wilde nóóit meer hardlopen want ik kan dat toch niet. Ík geef altijd op. Ik kan niets. Ik ben een mislukkeling. Zwak en vooral heel lui. En toen werd Bart boos. Best heel erg boos. En vertelde me voor de zoveelste keer dat het niet aan mij ligt, maar aan de ADHD. Ik vind het alleen altijd heel stom om alsmaar dat als excuus te gebruiken. Geaccepteerd heb ik het dus niet. En ergens zal ik dat ook nooit doen.

Maar vanmorgen trok ik toch weer mijn hardloopkleding aan en dacht dat ik les 1 van Evy ging doen. Want dan zou ik in ieder geval niet falen. Maar mijn hoofd zei dat ik les 10 moest doen. Terugvechten. Kom op zeg, ik kan toch best een half uurtje lopen. En dat deed ik. Met mijn lieve gezin als back-up in het park. Ik heb het gedaan. Helemaal. Niets gesmokkeld. Een half uur lang was ik mijn ADHD de baas en heb ik gewonnen. En weet je, ik was zelfs een beetje trots op mezelf.

8

Laat weten wat je ervan vindt!

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.