Guilty pleasure

Tijdens alle gesprekken met vele psychologen werd mij altijd gevraagd waardoor ik tot rust kon komen.

Een lekker bad? (Nee! Daar ga ik na een minuut al uit van onrust. Ik vind het vreselijk.)

Lekker met vriendinnen naar de sauna of shoppen? (Nee! Naar de sauna? Je kan me niet meer kwellen dan me daarmee naartoe te nemen. Shoppen? Online graag.)

Nee, ik kwam altijd tot rust door te gaan paardrijden. Heerlijk door de bossen, genieten van mijn paard en de natuur. De rust. Maar aangezien ik geen paard meer heb en ik niet op een drukke manege wil rijden is dat geen optie.

Ook kom ik altijd tot rust door het schaatsen op natuurijs of een lange wandeling met onze hond door de sneeuw. Laat het nu al twee jaar geen echte winter meer zijn geweest in ons warme kikkerlandje.

Ik vind wel altijd rust in de auto. Ik houd van autorijden. Niet roekeloos, daar waren de therapeuten heel erg bang voor. Nee, in de auto ben ik verplicht, naar alles en iedereen om me heen, geconcentreerd bezig te zijn en maar op één ding te focussen. Veiligheid. Maar dat kan alleen als ik mijn muziek snoeihard aanzet, zodat ik dat hoor en niet mijn constante gedachtestroom. Mijn muziek die Bart en Julian, en velen met hen, vreselijk vinden. (Roos weet mijn muzieksmaak hopelijk meer te waarderen, ooit). Ik heb een echte ‘Guilty Pleasure’. Ik ben al jaren fan van Bon Jovi. En ik schaam me er niet voor. Zo.

Tijdens het hardlopen draai ik dus ook Bon Jovi. Hij sleept me door de lessen van Evy heen. Zorgt dat ik in een prima ritme de beentjes in beweging kan houden.

Maar afgelopen zondag ging het weer bijna mis. Ik was een kleine 15 minuten onderweg toen ik een paniekaanval op voelde komen. Na twee stressvolle dagen, zowel privé als zakelijk gerelateerd, zag ik het zondag tijdens het lopen bijna zwart worden. Ik moest naar huis. Zo snel mogelijk. Ik draaide om en rende richting huis, kwam wat tot rust en hoorde opeens weer de fijne stem van Jon. En toen dacht ik aan ons mooie park. Bij ons om de hoek. Waarom ren ik daar niet al mijn kilometers!

Ik ben zondag mijn paniek en veel te drukke hoofd de baas geworden. En dat met een beetje hulp van mijn guilty pleasure. Een buiging voor Jon Bon Jovi en zijn mannen.

Speciaal voor jullie; mijn helden! ;)

6

Laat weten wat je ervan vindt!

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.