Overvolle vriezer

Impulsiviteit is mij niet onbekend. De meest gekke dingen heb ik gedaan zonder over de consequenties na te denken.
Beginnen met opleidingen, daar ook veel geld in steken, zonder ze af te maken.
Een fiets inclusief alle kinderzitjes op marktplaats zetten om te kijken wat men ervoor wil geven. En die dan ook nog binnen een dag verkopen en dus zonder vervoer zitten, maar wel met kinderen die overal naartoe moeten.
Allemaal ingrediënten bestellen bij Albert want “koken in het voren is zo handig”.
Vervolgens staat mijn hele fornuis vol met grote zware pannen om meteen voor een heel weeshuis te koken. Vier verschillende gerechten.
Wat ik dan even vergeet is dat het ook nog in de vriezer moet passen. En dat het misschien in bakjes moet. Dus koop ik weer nieuwe bakjes, alleen heb ik dan ook een tweede vriezer nodig.

 

Rustig wachten

Geduld heb ik ook niet. Als ik het in mijn hoofd heb moet het meteen gebeuren. En wanneer dat vervolgens niet kan raak ik redelijk van de leg. Niet omdat ik verwend ben, niet omdat ik mijn zin wil hebben, maar omdat ik het anders vergeet. Want dat gebeurt dan gegarandeerd. Het is zo vervelend om te merken dat de buitenwereld soms, vroeger regelmatig, denkt dat ik een verwend nest ben.

Ik heb mezelf aan moeten leren niet te impulsief te reageren en dat ik geduld moet hebben.
Een nachtje ergens over slapen is een heel belangrijke afspraak met mezelf geworden.

 

Met mezelf in gesprek

Een goed voorbeeld is Fien. Begin dit jaar merkte ik dat ik een hond in huis toch echt miste. Maar een huishouden met drie kleine kinderen, een man met twee bedrijven en een zieke moeder was nu niet echt het goede moment om stante pede een pup in huis te nemen. Dus eerst heb ik het laten sudderen. In mezelf, voor mezelf, met mezelf. Wat is dát moeilijk voor een flapuit als ondergetekende. Toen ik alle voors en tegens naast elkaar had gezet kwam ik erachter dat een hond voor mij écht een goede zet zou zijn. Nu moest ik mijn man nog zien te overtuigen. Inmiddels weten we dat dat is gelukt en ben ik dolgelukkig met dat extra kind in huis. Ik ben nu zo trots op mezelf dat ik een weloverwogen beslissing heb gemaakt en er dus ook geen spijt van zal hebben.

Dat ik heb geleerd af en toe wat langer over dingen na te denken is wel een hele fijne.
Dit maakt het soms allemaal net iets makkelijker. Helaas lukt het me niet altijd. Vaker niet dan wel, maar dat zijn dan de kleine dingen. Grote beslissingen neem ik inmiddels iets minder impulsief en dat geeft iets rust in mijn chaotische hoofd.

8

Laat weten wat je ervan vindt!

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.