Sinterklaashysterie

Nog één nachtje slapen en dan is Sinterklaas in het land. We volgen hier in huis alweer een aantal dagen het hysterische Sinterklaasjournaal en kijken uit naar de gezelligheid rondom dit feest. De liedjes, de versieringen, verkleedpartijen, de lekkere pepernoten en andere zoetigheid en natuurlijk de cadeautjes. Maar bovenal het samenzijn als gezin.
En ik vind het zo leuk om als Sinterklaas weer uit en dus ín te pakken voor de kinderen, ondanks alle stress die het met zich meebrengt ga ik helemaal los. En ook ondanks de drukke, stuiterende kinderen, die er weer voor zorgen dat mijn hoofd als een malle gaat.

 

Fysieke spanning

Ik kan me nog herinneren dat ik als kind altijd buikpijn en vreselijke hoofdpijnen had vak voor en tijdens Sinterklaas. En toen hadden we nog niet eens het Sinterklaasjournaal dat voor extra opwinding zorgt.
Maar dat de échte Sinterklaas ook bij Sesamstraat kwam vond ik zenuwslopend. Waarschijnlijk was ik niet het meest gezellige kind rond die tijd, wel druk. En tegelijk ook stil, want de meeste drukte speelt zich bij mij af in mijn hoofd (ADD).
Nu hebben natuurlijk heel veel kinderen last van die spanning. Ze zijn hysterisch, misschien zelfs boos en moe. Als je dan ook nog eens ADHD hebt wordt dit een tikkeltje erger.

Inmiddels leef ik in deze tijd van het jaar meestal op. Ik ben gek op de herfst en de winter en ook gek op de feestdagen, te beginnen dus met het Sinterklaasfeest. Maar ook nu geeft het weer onrust. Hoofpijn en buikpijn. Bang zijn dat ik iets vergeet. Alles perfect willen doen, zo ziet het er in mijn hoofd ook uit, maar de uitvoering is dan vaak wat rommelig en afgeraffeld. Neem de surprises. In mijn hoofd en op Pinterest is het één en al perfectie en zo begin ik ook vol goede moed. Oog voor detail heb ik zeker. Maar dan raakt de klad erin. Ik heb alleen maar dat einddoel voor ogen en vergeet de weg er naartoe. Dit resulteert in een kunstwerk wat er mee door kan, maar ik zeker niet voor ogen had.

 

Surprises en gedichten

Voorheen zorgde dit weer voor het gevoel van falen. Ja, zo’n stomme surprise kon ervoor zorgen dat ik de meeste slechte dingen over mezelf dacht en niet te genieten was.
Nu kan ik er anders tegenaan kijken. Het komt zelfs voor dat ik het even opzij zet, stap uit mijn hyperfocus, om het later weer op te pakken en te zien waar de details zitten.
Dat lukt me jammer genoeg niet altijd, maar wanneer het me niet lukt praat ik mezelf gelukkig niet meer de grond in.

Dit jaar doen we niet aan surprises, alleen gedichten. En die schud ik zo uit mijn mouw. Binnen een uur staan er tien gedichten klaar, vol grappen en emotie. En daar ga ik goed op, schrijven. Want dat doel is bij mij snel bereikt, wat handig is als je snel afgeleid bent.

Morgen komt Sinterklaas aan in Nederland. Ik heb er onwijs veel zin in, ondanks alle hysterie.
Veel plezier allemaal de komende weken!

7

Laat weten wat je ervan vindt!

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.