Vakantiestress

Ik heb het overleefd. Onze kampeervakantie in Frankrijk. Van de tien dagen waren er maar drie dat ik echt naar huis wilde. Het plezier in de ogen van de kinderen zorgde ervoor dat ik me herpakte en bleef. Ik genoot soms zelfs echt. Zeker als we erop uit gingen. In overleef-stand, dat wel.

En nu zijn we thuis en begint de vakantiestress pas echt. Het “normale” leven begint weer, alleen is helemaal niets normaal. De kinderen gaan door organisatorische problemen later naar bed. Slapen opeens uit. Julian hoeft niet naar school. Albert is niet geweest. De tuin is een bende, alle planten lijken opeens twee meter groter (wat mijn brein dus niet aan kan). De hond is een zenuwpees eerste klas omdat hij bang is dat we weer weggaan. Zelf ben ik opeens ook weer bang. Durf met moeite wat boodschappen te doen en ben opeens bang voor de grote dag, want nu staan er zoveel gasten op de voorlopige lijst. Moeten we dat wel doen?! Die geweldige “voorpret” van het trouwen is er dus weer elke dag bij. (Wie heeft ooit bedacht dat dat voorpret is?!)

Het gaat met mij dus eigenlijk gewoon behoorlijk k*t. Mag ook weleens gezegd. Mijn hoofd kan de missende structuur niet aan. Het ritme is gewoon niet op te pakken. Het lukt me gewoon even niet. En dat vind ik heel erg moeilijk. Zeker omdat niet iedereen dat snapt en kán snappen. Wat enigszins helpt is blijven praten. Alles eruitgooien wat erin zit. Praten met Bart, de enige in mijn directe omgeving die echt met mij om kan gaan. En dat vind ik heel knap van hem. Diep respect voor de man waar ik zo graag mee wil trouwen. Ik zou niet met mezelf samen kunnen leven.

Die vakantiestress krijg ik wel onder controle. En het ritme vind ik ook wel weer. Waarschijnlijk als Julian weer op school zit en ik weer van voren af aan kan beginnen.

8

Laat weten wat je ervan vindt!

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.