Vriendjes over de vloer

School is weer begonnen. Het sociale leven van Julian is weer in volle gang. ‘Mama, mag vriendje x komen spelen?’

Toen Julian vorig jaar voor het eerst naar school ging kwam hij al in de eerste week met zijn gloednieuwe vriendjes naar buiten rennen met deze vraag. Die vraag had ik echt nog niet aan zien komen in de kleuterklas. Er ging een wereld voor me open, maar daar was ik nog helemaal niet aan toe. In alle schrik en om mijn dolgelukkige zoon niet teleur te stellen zei ik ja en mocht er een vriendje mee naar huis. De kinderen hadden een heerlijke middag, ik was een week van slag.

Kan ik de vriendjes dan niet aan? Vindt niet iedere ouder dat druk? Ben ik nou zo’n zeur?

Het is zo lastig om elke keer te moeten zeggen: ‘Kan het bij jullie, voor mij is het te druk.’ Dit deed ik eerst dus ook niet. Ik zei ja of probeerde er met een smoesje onderuit te komen. Maar dat houd je niet heel lang vol. Ik in ieder geval niet.

Het is niet omdat ik het te druk vind, ik vind het zelfs heel gezellig. Het is zeker niet omdat ik andere kinderen niet leuk vind. En het is al helemaal niet omdat ik geen rotzooi in huis wil, dit krijg je namelijk toch wel of het nu twee of  tien kinderen zijn die in huis rondlopen en de kasten overhoop trekken. Nee, het is het onbekende, het doorbreken van mijn ritme en structuur, het niet weten wat er kan gaan gebeuren. Wanneer er wel iemand mee is gegaan dan hebben we een gezellige middag, alleen heb ik daar een paar dagen last van. Mijn hoofd gaat op hol, ik slaap slechter en ik ben daardoor niet meer de gezellige moeder en vriendin die ik wel kan zijn. En daarom kan het nu eenmaal vaker niet dan wel bij ons.

Als er een vriendje komt spelen moeten we dit liefst ver van tevoren afspreken. Lekker spontaan bij ons spelen gaat vaak gewoon niet. Zelfs als Julian opeens bij iemand gaat spelen kan dat voor onrust zorgen in mijn hoofd. Gelukkig zorgt Roos dan voor de bekende structuur. Bart en ik hebben nu goede afspraken gemaakt over wanneer en waar het eventueel zou kunnen. Dit geeft al wat rust en straks voor Julian ook meer duidelijkheid.

Ik gun mijn kinderen een rijk sociaal leven. Met goede vrienden en veel gezelligheid. Mijn wens is een huis waar ooit alle vrienden altijd welkom zijn zonder dat ik daar last van krijg. Dat ze altijd mee kunnen eten als ze willen en ze allemaal met plezier bij ons in de tuin hun mooie verhalen vertellen. Misschien kan ik ze dat ooit geven. Ik doe er in ieder geval mijn best voor, maar wel heel rustig aan.

Hoe ervaren jullie het sociale leven van jullie kinderen?

8

Laat weten wat je ervan vindt!

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.